«Ζω επειδή… ήμουν άτακτος»

τ.101 «Ζω επειδή… ήμουν άτακτος»

συντάκτης : Θεοδώρα Δέδε, Δόκτωρ εγκληματολογίας, αλλά και sir του... παραμυθιού. Εξιχνιάζει τα αδικήματα των χαρακτήρων των παραμυθιών του, αποδίδοντας λυτρωτική δικαιοσύνη! Όλα τα φανερά και κρυμμένα παιδιά τού έχουμε απονείμει -στο σχήμα της καρδιάς- το παράσημο του ιππότη των ονείρων μας. Γι’ αυτό και κατέχει καλά την… κλειδαριά μας (την κλειδαριά της καρδιάς μας, επηρεάστηκα μάλλον)! Με τον ευγενή... Ευγένιο Τριβιζά εμπεδώσαμε ότι το παραμύθι είναι σοβαρή κοινωνική υπόθεση! Οι χαρακτηρισμοί «επιστημονικά τελειομανής» και «αχαλίνωτος λεξιλάτρης», είναι μόνον η κορνίζα του πορτρέτου τού δημιουργού. Οι περιγραφές «οργιάζουσα φαντασία», «ονειρική περιπέτεια», «τρελό πανηγύρι φαντασίας», απλώς, σκιαγραφούν το έργο του. Στα παραμύθια του Ευγένιου Τριβιζά χωρούν, και το… καταδιασκεδάζουν, η αλληγορία, η σάτιρα, ο βαθύτερος προβληματισμός, η διδαχή -ξεντυμένη από το ύφος της δασκαλομάθειας και το αισχρό κούνημα του δείκτη. Ο ίδιος, απίθανος εξερευνητής, που έχει ανακαλύψει νέες χώρες (Φρουτοπία, Αβγατηγανιστάν, Πιπερού, τις Χώρες του Χασμουρητού και των Χαμένων Χαρταετών), απίστευτους χαρακτήρες (Αιμίλιος το μήλο, Δόνα η τερηδόνα...), φοβερά ζώα (Πελέ ο πελεκάνος, ο ταύρος που παίζει πίπιζα…), φανταστικές εφευρέσεις (γαργαλιός, χαμαιλεοντική μπογιά)... Ο παραμυθοαδαμαντωρύχος γητευτής -άγουρων και μεστών- ψυχών Ευ. Τριβιζάς, ενώ απολαμβάνει, παρέα με τους ήρωές του βυσσινάδα με παγάκια δροσοσταλίδων κάτω από τα γιγάντια ηλιοτρόπια που καλλιεργεί, μας κάνει τη φοβερή και τρομερή εξαγγελία: Μια φορά κι έναν καιρό…